แด่ตัวผมในเส้นทางที่ไม่ไม่ได้เลือก

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ แล้วเลือกเดินอีกทางหนึ่ง ชีวิตในตอนนี้จะเป็นอย่างไร? ความคิดนี้คือหนึ่งในปริศนาที่ผมใช้เวลาขบคิดบ่อยที่สุดในชีวิต ท่ามกลางค่ำคืนที่ปล่อยให้ใจลอย อดีตมักจะย้อนกลับมาทักทายเราในรูปแบบของความเสียดายเสมอ และในช่วงนี้ที่ผมลุกขึ้นมาเขียนหนังสือเยอะ ๆ ความทรงจำหนึ่งในห้องเรียนวิชาภาษาไทยคาบแรกตอนขึ้น ม.ปลาย ที่เกือบจะเลือนหายไปแล้ว ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

วันนั้นคุณครูสั่งให้ทุกคนเขียนเล่าเรื่องอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเองลงในสมุดส่งก่อนหมดคาบ ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยมีประสบการณ์หรือคิดว่าตัวเองจะเขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาก่อน ทว่างานเขียนดิบ ๆ ชิ้นแรกในสมุดเล่มนั้น กลับทำให้ผมได้รับคำชมจากครูเกินกว่าที่คาดคิดไว้มาก ถึงขนาดที่คุณครูเรียกให้เพื่อนทั้งห้องหันมาดูงานของผม ความทรงจำในวัยเยาว์ครั้งนั้นกลายเป็นหมุดหมายสำคัญที่ทำให้เกิดคำถามตามมาในอนาคตว่า **“**ถ้าในวันนั้นผมเลือกที่จะตั้งใจขัดเกลาทักษะการเขียนอย่างจริงจัง ชีวิตในวันนี้ของผมจะเปลี่ยนไปจากเดิมไหม?”

ในความเป็นจริง ชีวิตมนุษย์คือมหากาพย์ของการตัดสินใจที่ไม่สิ้นสุด ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยอย่างเที่ยงนี้จะกินอะไร วันหยุดนี้จะไปเที่ยวที่ไหน ไปจนถึงคำถามตัวโตว่าชีวิตนี้จะเดินไปทางไหนต่อ การตัดสินใจในแต่ละวันทำหน้าที่เหมือนพวงมาลัยที่คอยหักเลี้ยวชีวิตเราให้เบี่ยงไปทางใดทางหนึ่งเสมอ และความน่ากลัวของเวลาคือ มันเป็นตั๋วเที่ยวเดียว เมื่อเราเลือกที่จะเลี้ยวไปแล้ว เราไม่มีวันถอยหลังกลับไปเริ่มใหม่ได้เลย ความเป็นไปไม่ได้นี้เองที่คอยหยอดเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยทิ้งไว้ในใจเราตลอดทาง ว่าถ้าวันนั้นเราเลือกอีกเส้นทาง... ผลลัพธ์จะงดงามกว่านี้หรือเปล่า

หลังจากตกผลึกและใช้เวลาคุยกับตัวเองมาอย่างยาวนาน คำตอบที่ผมค้นพบก็คือ ชีวิตในอีกเส้นทางหนึ่งมันคงเปลี่ยนไปแน่ ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนที่สุดคือ มันจะไม่มีทางหล่อหลอมให้เกิดเป็น "ตัวผม" ในเวอร์ชันปัจจุบันนี้อย่างแน่นอน ถ้าวันนั้นผมเลือกเดินบนเส้นทางสายวรรณกรรม ผมในตอนนี้ก็คงจะเขียนหนังสือได้เก่งกว่านี้มาก แต่นั่นก็หมายความว่า บทความที่คุณกำลังอ่านอยู่ ณ วินาทีนี้ รวมถึงตัวตน ประสบการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา ผู้คนที่ได้พบเจอ บาดแผลที่ทำให้เติบโต และความสุขที่เคยได้รับในเส้นทางสายนี้ จะต้องถูกลบหายไปทั้งหมด ชีวิตในจักรวาลคู่ขนานนั้นอาจจะประสบความสำเร็จกว่านี้ หรืออาจจะพังทลายยิ่งกว่านี้ ก็คงไม่มีใครหยั่งรู้ได้ วินาทีนั้นผมจึงบอกกับตัวเองว่า "ช่างหัวตัวผมในจักรวาลอื่นเถอะ" เพราะมันไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไปแล้ว

ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องย้อนคิด ไม่มีประโยชน์อะไรให้ต้องสงสัย และไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่ต้องเสียใจให้กับอดีตที่เราไม่ได้เลือก ตัวผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ ในเวลานี้ คือเวอร์ชันที่ดีที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะเดินทางมาถึงได้ และมีเพียงแค่ตัวผมในวินาทีถัดไปเท่านั้น ที่จะก้าวไปได้ไกลกว่าผมในตอนนี้ ผมเชื่อสนิทใจว่า ตัวผมในเวอร์ชันที่กำลังนั่งเขียนและตกผลึกชีวิตอยู่ตรงนี้ คือเวอร์ชันที่ตัวผมในวันเมื่อวานภาคภูมิใจและอยากจะเป็นมากที่สุดแล้ว