Rawit Midlife

มนุษย์เราคุ้นเคยกับคำว่า "Currency" หรือเงินตราในฐานะสื่อกลางที่ใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของเพื่อการประทังชีวิต แต่หลังจากที่ผมได้เปิดอ่านหนังสือ Rawit Midlife ของคุณรวิศ หาญอุตสาหะ มุมมองที่มีต่อคำนี้ของผมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ในบทที่ว่าด้วย "Currency of Life" ซึ่งอ้างอิงมาจากคำพูดของคุุณโจ้-ธนา เธียรอัจฉริยะ ได้กระตุกความคิดของผมให้ตระหนักว่า บนโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็วใบนี้ ชีวิตเราไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยเงินในบัญชีเพียงอย่างเดียว ทว่ายังมีอีก 3 สกุลเงินที่มองไม่เห็น แต่เป็นสิ่งสำคัญที่คอยค้ำจุนให้ชีวิตของมนุษย์มีความหมาย นั่นคือ ประสบการณ์ ความทรงจำ และคำขอบคุณ

หนังสือ Rawit Midlife ไม่ใช่แค่การถอดบทเรียนชีวิตวัยกลางคนทั่วไป แต่เป็นเหมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนให้เห็นว่า ในวันที่ชีวิตเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง สิ่งที่เราควรใส่ใจไม่ใช่แค่ "ปริมาณ" ของสกุลเงินที่เรามี แต่คือ "คุณภาพและแหล่งที่มา" ของมัน โดยเฉพาะสกุลเงินแรกอย่าง "เงินตรา" ที่หนังสือชวนให้เราฉุกคิดว่า เงินที่มีคุณค่าต้องมาจากต้นทางที่สุจริต ซึ่งเรื่องนี้ตรงกับประสบการณ์ตรงของผมที่เคยตัดสินใจปฏิเสธงานชิ้นหนึ่งไปในวันที่การเงินย่ำแย่ เพียงเพราะทัศนคติในการทำงานไม่ตรงกัน แม้ในตอนนั้นจะรู้สึกว่าเป็นการตัดสินใจที่โง่และต้องยอมควักเงินเก็บออกมาประทังชีวิต แต่หนังสือเล่มนี้ช่วยยืนยันย้ำเตือนความเชื่อของผมว่า เงินที่ได้มาจากแหล่งที่ไม่ใช่ มักจะมีต้นทุนอื่นที่มองไม่เห็นพ่วงมาด้วยเสมอ

สิ่งที่ทำให้หนังสือเล่มนี้ทรงพลัง คือการที่มันสามารถเชื่อมโยงแนวคิดเชิงนามธรรมเข้ากับบาดแผลในชีวิตจริงของผู้อ่านได้อย่างแนบเนียน เมื่อพลิกอ่านไปถึงสกุลเงินที่สองอย่าง "ประสบการณ์" หนังสือบอกให้เราเรียนรู้ที่จะโอบกอดทุกสิ่งที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จหรือความล้มเหลว มันทำให้นึกถึงวันที่ผมตัดสินใจลาออกจากงานที่มีอนาคตเพื่อไปไล่ตามความฝัน แล้วผลลัพธ์กลับพังทลายไม่เหลือชิ้นดี ในตอนนั้นมันคือความล้มเหลว แต่เมื่อมองผ่านสายตาของหนังสือเล่มนี้ ประสบการณ์ครั้งนั้นคืออิฐก้อนสำคัญที่หล่อหลอมให้ผมแข็งแกร่งขึ้น

แต่บทเรียนที่กรีดลึกที่สุดกลับเป็นเรื่องของ "ความทรงจำ" สกุลเงินที่สามที่หนังสือเปรียบเปรยว่า คนเรามีสองชีวิต ชีวิตแรกคือชีวิตบนโลก และชีวิตที่สองคือการมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของใครสักคน สัจธรรมข้อนี้กระแทกใจผมอย่างรุนแรงเพราะไม่นานมานี้อาม่าของผมพึ่งป่วยเป็นอัลไซเมอร์ การเห็นคนที่เรารักจำครอบครัว ลืมสิ่งที่เคยทำร่วมกัน และลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร มันเป็นความเจ็บปวดที่ทำให้เห็นภาพชัดเจนตามที่หนังสือบอกว่า หากปราศจากความทรงจำ ชีวิตที่เหลืออยู่ก็แทบจะสูญสิ้นความหมาย

ท่ามกลางความเปราะบางของชีวิตที่หนังสือเล่มนี้ฉายภาพให้เห็น จุดเปลี่ยนที่ทำให้หัวใจของผู้อ่านพองโตและตระหนักถึงคุณค่าที่แท้จริง คือสกุลเงินสุดท้ายที่เรียกว่า "คำขอบคุณ" หนังสือทำให้ผมเข้าใจว่าคำขอบคุณไม่ใช่แค่เรื่องของมารยาท แต่มันคือการส่งมอบ "คุณค่า" บางอย่างออกไปให้ผู้คน จากเดิมที่ผมเคยชินกับคำขอบคุณตามมารยาทเวลาส่งงานหรือซื้อของ หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมหวนคิดถึงวินาทีที่ผมเคยตั้งใจสอนและให้คำแนะนำคนรอบข้างจนพวกเขาค้นพบตัวเองและได้งานทำ คำขอบคุณที่ได้รับกลับมาในวันนั้นเปี่ยมด้วยพลังบริสุทธิ์จนสัมผัสได้ทันทีว่า นี่คือสกุลเงินที่แท้จริงที่ช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจ และเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าชีวิตของเรามีคุณค่าต่อโลกใบนี้มากแค่ไหน

Rawit Midlife ไม่ใช่หนังสือที่อ่านเพื่อหาความรู้ทางธุรกิจ แต่เป็นหนังสือที่อ่านเพื่อสำรวจความมั่งคั่งในจิตใจ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมโชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือและคำขอบคุณจากผู้คนมากมายจนบางทีก็แอบคิดเล่น ๆ ว่าตัวเองคงใช้โชคทั้งหมดไปกับเรื่องดี ๆ เหล่านี้จนไม่มีเหลือไปถูกหวยรางวัลใหญ่ แต่นั่นเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่า เพราะหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ ผมตั้งใจที่จะบริหารสกุลเงินในชีวิตให้ดีกว่าเดิม เงินตรา ประสบการณ์ และความทรงจำ อาจเป็นสิ่งที่เราต้องเก็บรักษาไว้เอง แต่สำหรับ "คำขอบคุณ" มันคือสกุลเงินเดียวที่เราต้องหมั่นสะสมด้วยการเป็นผู้ให้ก่อนเสมอ ผมจึงอยากใช้โอกาสนี้กล่าวคำขอบคุณต่อทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และขอชวนทุกคนร่วมเปิดอ่านหนังสือเล่มนี้ เพื่อออกเดินทางสะสมสกุลเงินแห่งความสุขไปด้วยกันครับ